10 Ιανουαρίου 2012

Η περίοδος της ευδαιμονίας τελείωσε η περίοδος της δράσης και της συμμετοχής αρχίζει

Η περίοδος της ευδαιμονίας για την χώρα μας τελείωσε. Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε όλοι μαζί και ο καθένας ξεχωριστά είναι πολλές και τις περισσότερες φορές αναπάντεχες. Η σκληρή πραγματικότητα είναι πλέον ξεκάθαρη.
Όλο και περισσότερος κόσμος ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας. Καθημερινά πληθαίνουν οι συμπολίτες μας οι οποίοι πιέζονται αφόρητα πλέον από τα οικονομικά προβλήματα. Καθημερινά αυξάνονται αυτοί που τρέφονται από συσσίτια ή και ακόμα από τους κάδους απορριμμάτων. Η αξιοπρεπής διαβίωση του ανθρώπου δεν είναι πλέον δεδομένη και αυτή τη φορά δεν αφορά κάποιους αλλά όλους.
Υποστηρίζω πως το μέλλον θα παραμένει δυσοίωνο όσο η νέα γενιά , θα παραμένει ανενεργή, έχοντας ως μόνη επιλογή στο δικό της αδιέξοδο τη μη συμμετοχή . Γιατί είναι και αυτή – η νέα γενιά- , θύμα της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας εγκλωβισμένη στις λογικές της μεταπολίτευσης και των εμπειροτέρων. Δεν μπορέσανε αλλά και δεν καταφέρανε να βρούνε τον τρόπο να εκφραστούνε. Αποδεχτήκανε το ρόλο που τους δώσαμε, το ρόλο της πολιτικής απάθειας και της απαξίωσης.Δεν τους αφήσαμε οι παλιότεροι ,να δημιουργήσουνε το δικό τους όραμα, να βάλουν τους δικού τους στόχους τις δικές τους λέξεις. Και τώρα που η κοινωνία της δημοκρατίας καταρρέει, ο βασικός κορμός της ανασύνταξης, η νεολαία, είναι ευνουχισμένη.
Μέρα με την μέρα ανακαλύπτουμε πως οι αξίες μας και οι αρχές μας δεν ήταν ποτέ συλλογικές. Η ανθρωπιά μας ήταν μία κενού περιεχομένου έννοια. Αποτέλεσμα «η προοδευτική» κοινωνία των τελευταίων 37 χρόνων να αποκαλύπτει το συντηρητικό και εγωιστικό της πρόσωπο .
Η αναγέννηση της κοινωνίας μας θα μπορούσε να ξεκινήσει με την παραδοχή –πρώτα από τη νέα γενιά και μετά από όλους τους άλλους – πως η λύση κάποιων θεμάτων δεν παίρνει άλλη καθυστέρηση .
Πριν από μια εικοσαετία ή και δεκαετία οι πολιτικοί μας θα μιλούσαν για την ανάγκη ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου ή ενός νέου οδικού χάρτη (βλ. Καλλικράτη) ο οποίος με ειλικρίνεια θα περιγράφει και θα αναλύει τη λειτουργία ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους, με όλες τις απαραίτητες μεγάλες διαρθρωτικές αλλαγές που απαιτούνται για τη δημιουργία αυτού είναι μια αρχή . Αυτά με πρωτοβουλία πάντα των πολιτικών μας.
Το πρόβλημα όμως δεν είναι δημοσιονομικό αλλά είναι πρώτιστα κοινωνικό και πολιτικό. Αν λάβουμε υπ΄ όψη μας πως καμμία κοινωνία δεν προχώρησε λόγο των πολιτικών της γιατί πολύ απλά κανένας πόλεμος δεν κερδήθηκε ποτέ από τους στρατηγούς του αλλά από τους στρατιώτες του τότε έρχεται η επιβεβαίωση της δράσης των πολιτών και της νέας γενιάς κυρίως.
Η ανάγκη της συμμετοχής των πολιτών πλέον είναι επιβεβλημένη. Η δράση τους επίσης. Χρειάζεται η ενεργοποίηση όλων των δυνάμεων της κοινωνίας μας που τόσο καιρό εκπροσωπούνται από τη μη συμμετοχή στα κοινά.
Η πορεία προς την ανασύνταξη μπορεί να ξεκινήσει από την τοπική αυτοδιοίκηση. Δεν θα είναι εύκολη και σίγουρα θα υπάρξουν τμήματα που θα θελήσουν να κρατήσουν την υπάρχουσα κατάσταση. Η επιθυμία της μη αλλαγής είναι όμως καταστροφική.
Ο Einstein είχε πει πως «κανένα πρόβλημα δεν μπορεί να λυθεί από το ίδιο επίπεδο συνείδησης το οποίο το δημιούργησε». Για αυτό λοιπόν ήρθε η ώρα για καθαρές κουβέντες. Γιατί κάνεις δεν θέλει να συνεχίσει να ζει αυτή την κατάσταση της ανυποληψίας και της μιζέριας.
Προτρέπω σε δυναμική συμμετοχή στα κοινά σε αυστηρή αυτοκριτική και σε επανασχεδιασμό του εαυτού μας.
Μας αξίζουν καλύτερα, αν όμως δεν ενεργήσουμε σύντομα, προσεχώς χειρότερα!